İLKÖĞRETİME GEÇİŞ

3.Çevresel Faktörler:Toplumsal çevre koşullarının da çocuğun gelişiminde önemli rolü olduğunu vurgulayan ve özellikle yaşamın ilk yıllarında içinde yaşadığı aile ve yakın çevrenin sağladığı olanakların çocuğun duygusal,toplumsal ve zihinsel gelişimindeki rolüne değinen görüşler giderek ön plana çıkmıştır.

Yeterli bilişsel gelişme çocuğun gerçekleştirebileceği uygun yaşantıların fazlalığına bağlıdır.

Eğer çocuğun bakacağı çok az şey varsa veya oynayabileceği hiç oyuncağı yoksa,pek büyük bir olasılıkla çevresini anlatmakta ve kelime hazinesini genişletmekte çok sınırlı bir gelişme gösterecektir.

4.Duygusal Faktörler:Duygusal faktörlerin insanın tüm yaşam evrelerinde önemli yeri olduğu kuşkusuzdur.gerçekten de olaylar karşısında bir yandan aklımızı ve mantığımızla hareket etmeye çalışırken çok kere de duygularımız bize yön verir.

Çocuk ilk toplumsal ilişkilerini de çevresi ile duygusal etkileşimine bağlı olarak kurar.Anneden ve öteki insanlardan aldığı etkilere olumlu veya olumsuz duygusal davranış modelleri ve bunlara uygun kişilik yapısı geliştirir.

Çocuk güven duygusundan yoksun endişeli ve korku içinde olunca öğretmenin onun güvenini kazanması ilgisini sınıftaki uğraşlara çekmesi son derece güç olur.

ÇOCUKLAR İLKÖĞRETİMDEKİ ÖĞRENMELER İÇİN NASIL DAHA İYİ HAZIRLANABİLİRLER?

Bugün okula ve okumaya hazırlanmanın gerekliliği ve önemi konusu araştırmacıların ilgi alanı arasında giderek daha fazla yer almaktadır.

İngiliz eğitimci Tansley’e göre bir hazırlık programında hareket,algı,dil ve düşüncenin gelişiminin amaçlanmasının gerekliliğini ve bu alanlar ve bunlar arasındaki ilişkilerin her öğrenme düzeyinde önemli olduğunu vurgular.Bir hazırlık programının kesinlikle yardımcı olması ona yön ve amaç vermesidir.

Oyun çocuğun özellikle okul öncesinde dış dünyayı tanımak ve öğrenmek için kullandığı en etkili araçtır.

Hazırlık programı uygulayan bir kurumda en iyi yapılacak şey;serbest oyunun yanı sıra özellikle okuma hazırlığının kazanılmasında yardımcı olabilecek resme bakarak anlatma,eşleri veya zıtları bulma sayıları,renkleri,geometrik şekilleri tanıtma,en kısa yolu bulma türünden oyunlar ve kitaplara bakma şekilleri boyama vb. uğraşlara da günlük program içerisinde yer verilmesidir.

Bu konuda devlete,aileye,okul-aile işbirliğine büyük görevler düşüyor.

1.DEVLET:Okul öncesi kurumları yaygınlaştırmalıdır.özellikle ülkenin gelişim düzeyi düşük bölgelerden başlamalıdır.Formasyonu bulunmayan öğretmenlerin atanmaması gerekir.Okul öncesi eğitimin ilkokullaştırılmaması tam tersine ilköğretimin özellikle birinci kademesinde okul öncesine ait prensipleriyle eğitim yapılmalıdır.okul öncesi kurumlarını denetleyen müfettişlerinde kurumun amacı ve ilkelerine uygun tutum içinde olmalıdır.

2.AİLE:Her şeyden önce çocukta gelişim özelliklerini tarafsız bir biçimde değerlendirmesi önem taşır.Çocuğu okula erken göndermemek zeka düzeyleri aileleri yanıltmamalıdır.Okula başlamak için çocukta belirli bir süre oturabilmek,dikkatini toplayabilmek,arkadaşları ve öğretmeni ile iyi ilişkiler kurabilmek,verilen görevi sonuna kadar yapabilmek gibi çok yönlü özelliklerin de bulunması gereklidir.

OKUL ÖNCESİ EĞİTİM

Çocuğu odak noktası alır.Çocuğun çok yönlü gelişimini ve bunu sağlayacak hedeflerin gerçekleştirilmesini öngörür.

Çocuğa rahatça ve korkmadan güvenle hareket edebileceği uygun bir ortam hazırlar.

Yapılandırılmış eğitimden çok çocuğun ihtiyaçlarını ve ilgilerini karşılamaya çalışır.

İLKÖĞRETİM

Düzenli bir programla eğitim- öğretim ile temel vatandaşlık bilgi ve becerilerini kazandırmaya çalışan aynı zamanda öğrenciyi üst öğretim aşamasına hazırlayan öğretmen merkezli bir programdır.

Öğretmenler daha kuralcı ve genellikle otoriter bir tutum izler.

Okul öncesinde somut sürece önem veren yaklaşama karşılık,ilköğretim programları içeriği gereği öğrencinin dikkatini daha uzun süre toplamasını gerektiren soyut veya sonuca yönelik beklentiler ağırlık kazanmaktadır.

KAYNAKLAR

Yaşamın Sihirli Yılları Prof. Dr. Ayla OKTAY
www. Eğitim.net